Verwachtingen

Het is 3 oktober 2019, een doordeweekse dag in Deventer. Ik bevind mij op het Brinkgreven terrein waar ik tijdens een refereermiddag van Dimence bipolair een presentatie ga geven. Het thema is compliance ook wel patiënt trouw geheten. In hoeverre ga je als patiënt mee met de behandeling? Wat betekent patiënt zijn? Hoe ga je om met lijden? Wat kun je zelf doen? Wat ligt binnen je eigen controle? Vragen die ik wil gaan beantwoorden voor een kleine 20 professionals die werkzaam zijn in de wereld van de bipolaire stoornis. Een wereld van uitersten met heel veel er tussenin. Ik ben gespannen en tegelijk ga ik ook de uitdaging met plezier aan. Ontwikkeling vindt buiten de comfort zone plaats. Dat is precies de plek waar ik ben. Pyschologen, psychiaters, verpleegkundigen en onderzoekers kijken mij verwachtingsvol aan. Verwachtingen. Eén van de onderwerpen waar ik het over wil gaan hebben.

Bipolariteit

Waarom sta ik hier? Ik ben net een maand aan de slag als ervaringsdeskundige bij Transfore, de forensische tak van de Dimence Groep. De uitnodiging om hier te komen spreken was al eerder gemaakt. Sinds 2017 ben ik lid van plusminus. De patiëntenvereniging voor en door mensen met een bipolaire stoornis en naasten. Namens plusminus mocht ik iets vertellen over de vereniging bij de afronding van een psycho-educatie cursus. Naderhand kwam de vraag of ik ook iets wil vertellen tijdens een refereermiddag. Het één heeft nog weleens de neiging om tot het ander te leiden. In mijn jeugd pakte dat minder goed uit.

Tijdens het fietskoerieren kom je nog eens ergens

Een aantal jaren van opnames en totale ontregeling van mijn puberteit volgen. Geregeld breng ik tijd door in de separeerruimte.

Op mijn 15e word ik gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis. Een aantal jaren van opnames en totale ontregeling van mijn puberteit volgen. Geregeld breng ik tijd door in de separeerruimte. Soms bevind ik mij weken achter elkaar tussen de kale muren, op wat krijttekeningen na. Het is ook weleens gezellig in de psychiatrie. Tijdens de laatste maanden van mijn laatste opname in 2004 heb ik best een leuke tijd. Ik mag weer naar huis. Terug naar Enschede.

Verandering

Zo’n elf jaar later kan ik concluderen dat ik een waardevol bestaan heb opgebouwd. Via meerdere omwegen behaal ik een HBO-diploma. Ik ben serieus bezig met hardlopen, speel in een band, heb een sociaal netwerk om mij heen dat bij mij past en heb een te gekke vriendin. Het enige dat ontbreekt is een ‘echte’ baan. Met mijn werk als fietskoerier kan ik net mijn vaste lasten betalen. Als ik een part-time baan vind aansluitend op mijn opleiding Media, Informatie & Communicatie is dat geen antwoord op mijn verwachtingen. Ik kom in een stressvolle omgeving terecht. Door een combinatie van verschillende levensgebeurtenissen beland ik sinds jaren weer in een depressie. Afgewisseld met korte (licht hypomane) oplevingen. Er moet iets veranderen. Er is werk te verrichten. Ik weet nog niet precies hoe.

De levensfilosofie samengevat in één woord?

Proces en identiteit

De zomers van 2016 en 2017 zijn zwaar. Hardlopen, fietsen, podcasts en muziek houden donkere gedachten op de achtergrond. Schrijven helpt ook. In de nazomer van 2017 raak ik geïnspireerd om mijn energie te verplaatsen. Niet de energie die ik kwijt kan in sporten. De energie die gepaard gaat met mijn imago. Iets waar ik de afgelopen jaren veel te veel mee bezig ben geweest. Ik richt mij meer op het proces in plaats van mijn identiteit. Dingen waar ik invloed op kan uitoefenen. Ik probeer mijn verwachtingen los te laten en richt mij zoveel mogelijk op de taak die voor handen ligt.

Ik richt mij meer op het proces in plaats van mijn identiteit. Mijn verwachtingen probeer ik los te laten en richt mij zoveel mogelijk op de taak die voor handen ligt.

Ik kom in aanraking met de Stoïcijnse levensfilosofie. Het vak ervaringsdeskundige komt op mijn pad. Ik sluit mij aan bij plusminus. Ik stippel een plan uit om ervaringsdeskundige te kunnen worden. Door mij te blijven richten op het proces behaal ik in de zomer van 2019 mijn diploma en kan ik niet veel later aan de slag als ervaringsdeskundige.

Gemaakt door mijn lieve vriendin

Het obstakel als weg

Tijdens de refereer middag van Dimence Bipolair vertel ik hoe de Stoïcijnse levensfilosofie mij heeft geholpen. Om niet in verwachtingen te leven, zoveel mogelijk in het moment. Om tegenslagen te gebruiken om van te leren en verder te komen.

Ik kom net lekker op gang als ik te horen krijg dat mijn spreektijd erop zit. In een artikel voor plusminus magazine over dit onderwerp (daarover later meer) heb ik veel moeten schrappen. Ik merk dat ik nog lang niet uitgesproken ben over het Stoïcisme als bron van steun bij bipolariteit. Verwacht elke maandagmiddag een nieuwe post.

Ruben Eijsink

%d bloggers liken dit: