Rapid Cycling (deel twee)

Begin 2016 vind ik tóch een baan die aansluit bij mijn opleiding Media, Informatie en Communicatie. Voor 16 uur in de week. Of beter gezegd. De baan vindt mij. Het is prima te combineren met de fietskoerier routes die ik blijf doen. In de loop van dit jaar vind er een grote verandering plaats. Voor het eerst sinds een decennium kom ik weer in een depressief drijfzand terecht zoals ik dat lange tijd niet meer heb ervaren. Sinds mijn puberteit heb ik niet de koude leegte gevoeld waar ik wederom door overvallen wordt. 

Drijfzand

Op mijn nieuwe werk bouwt de spanning zich langzaam op. Ik voel mij daar ongemakkelijk. Heb veel te maken met stress. Ik besluit om te stoppen na twee maanden. Te dicht bevind ik mij langs de afgrond van een depressie. Als ik nu zou stoppen zou ik het nog voor kunnen zijn, zo is mijn redering. 

Als ik in maart 2016 begin met een nieuwe baan kom ik wederom in hetzelfde drijfzand terecht. Mijn overtuiging is nog steeds dat het niet per se aan mijn ligt en dat ik mijn omgeving het beste kan veranderen. Het lijkt vanaf dat moment een goed idee om een eigen fietskoerierbedrijfje op te zetten met een collega van mij. Ik ben 29 en wil iets doen met mijn leven. Van betekenis zijn. Iets doen met meerwaarde. Ik heb geen idee waar ik aan begin. Het worden stroeve maanden die uitmonden in een ontwrichtende paniekaanval waar ik het vorige week over had. Het werken aan eigen bedrijf valt samen met een enigszins traumatiserende verhuizing (waar ik dit nummer over schreef) en de voorbereiding op een ultratrail in Zwitserland.

Oh ja. De band valt ook uit elkaar. We hebben net een nummer uitgebracht met onze held Lee Ranaldo van Sonic Youth. Op de dag dat ik op de social media van de invloedrijke band uit New York lees dat ze ons nummer hebben gedeeld, bezorg ik gederealiseerd medicijnen in de zonovergoten binnenstad van Enschede. Niet lang daarna ga ik zelf weer aan de medicijnen. 

De storm tegemoet

In augustus beland ik in een diepe donkere depressie met suïcidale neigingen. Ik kan post en pakketjes blijven rondfietsen. Het nieuwe huis is nog lang geen thuis. Het kost allemaal erg veel moeite. Ik schrijf een nummer op de zolderkamer, die nog lang niet de mancave schwung had die het nu heeft. Ik schrijf het als een afscheidsnummer. Ik weet mijzelf te troosten, te motiveren en te laten overleven. De volgende dag ga ik erop uit om de depressie voor te zijn. Met de zelf ingespeelde soundtrack van hoop in mijn oren. Dat lukt aardig.

In september trekken de donkere wolken in mijn hoofd weg. Er is ruimte voor meer. Voorzichtig begin ik aan vrijwilligerswerk. Als ik hersteld ben van een schouderblessure na een fietsongeluk gaat het hardlopen weer de goede kant op. De herfst treed ik de stabiel tegemoet. Dat kan ik zien op mijn life chart waar ik in oktober mee begin. De eerste dagen van die maand zit ik flink onder de lijn. Een belangrijke oorzaak is de 24-uurs fietstocht waar ik aan mee heb gedaan. Een ding in de fietskoerierwereld. Het werden 26 uren waarin ik met een groepje een kleine 500 km heb afgelegd. Een geweldige ervaring om met een stel Antwerpen en Maastricht binnen te rijden. Ik betaal er wel een rekening voor. Ik besluit om na de ontregeling van mijn dag- en nachtritme aan het werk te gaan na het weekend. Niet heel handig. In zombie modus sla ik mij erdoorheen. Gelukkig klim ik uit het dalletje en kan ik de stabiele lijn voortzetten. Het najaar en de winter verlopen rustig. Dingen gaan goed.

Gecontroleerd galopperen

De crisis keert terug. In mei 2017 kom ik wederom in een rapid cycling periode terecht na hevige stress op het werk. Ik ben inmiddels medewerker bij een grote outdoorwinkel. Slaapgebrek, overbelasting, ongelukkige keuzes en veel nieuwe prikkels in één keer zijn debet aan een nieuwe episode. Wederom neem ik afstand van een werkplek en word ik geconfronteerd met het werk dat ik aan mijzelf moet verrichten. Een verandering van omgeving helpt in dat soort depressieve dagen. Ik fiets naar mijn broer in Amsterdam en terug en zie hoe mooi de wereld kan zijn. Dat problemen vooral bestaan in mijn hoofd en niet in de omgeving waarin ik mij bevind. Fysieke inspanning helpt altijd.

Onderweg naar Smilde

In juli fiets ik naar Smilde, een dorpje vlakbij Assen, waar ik een jaar heb doorgebracht in een psychiatrische instelling. Niet alleen om weg van huis te zijn. Om onderweg te zijn. Een moment van reflectie waarin ik kan realiseren waar ik 15 jaar later sta in mijn leven. Op de terugweg zie ik een prachtig schouwspel dat mij emotioneert. Een vrouw rijdt tevreden op een paard in een rustige draf. Aangelijnd galoppeert een jonger paard mee. Het lijkt alsof het dier lacht en zichtbaar plezier heeft. De laaghangende zon projecteert lange slagschaduwen met het oker gele strijklicht. Er verschijnt een grijns op mijn gelaat. Zo moet het zijn denk ik. Gecontroleerd in beweging blijven en het enthousiasme beteugelen. Het beeld heeft mij sindsdien niet losgelaten komt nog steeds geregeld voorbij.

Life chart juni-juli-augustus 2017

Wait but why?

Het fietskoerier werk gaat nog steeds gepaard met veel stress tijdens de rapid cycling periode. Ik raak via podcasts en youtube video’s geïnspireerd om mijn leven meer te gaan monitoren naast de life chart. Ik kom in aanraking met het Stoïcisme. Ik begin met het volgen van een ochtend- en avondroutine. Tijdens mijn diensten ga ik lessen opschrijven om minder te hoeven malen over misstappen. Dit is de eerste en er gingen er vele volgen. Het is een lange lijst geworden. Zo nu en dan voeg ik er één aan toe:

22-07-2017
Sta erbij stil waar je bent en wat je aan het doen bent. Dit helpt het voorkomen van fouten maken. Wees bewust van de handeling. Klopt het met datgene wat je wil en moet gaan doen? (focus on the task at hand)

De eerste dag dat ik begin aan de werkmap die ik nog steeds hanteer

Zes augustus 2017 gaat de boeken in als een memorabele dag. Er komt een einde aan de periode van rapid cycling. Ik ben mij er op die dag van bewust dat het zo is. Zonder daar enig bewijs voor te hebben. Een artikel op Wait But Why? over de denkwijze van Elon Musk brengt een verandering tot stand. Met grote fascinatie lees ik het lange stuk in één ruk uit. Het gaat over het herschrijven van je eigen software. Hoe je meer als chef kan gaan leren denken die nieuwe recepten verzint in tegenstelling tot een kok die recepten uitvoert. Om de woorden van Carol Dweck te gebruiken. Het laat mij inzien hoe ik aan een growth mindset kan werken in plaats van een fixed mindset in stand te houden. Ik ben in staat om uit het dal te klimmen en eruit te blijven. Dat gaat de nodige inspanning kosten. Ik blijf stoïcijns doortrappen onderweg naar mijn volgende doel. Ervaringsdeskundige worden.

Ruben Eijsink

Cover foto: Touché Amoré – To the Beat of a Dead Horse
Overige foto’s door mijzelf

One thought on “Rapid Cycling (deel twee)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: