Een route naar ervaringsdeskundigheid

Ruim een maand na mijn Wait But Why ervaring (zo kan ik het toch wel noemen) bevind ik mij in de trein naar Amsterdam. Onderweg naar mijn broer lees ik het proefschrift van Wilma Boevink. Zij was en is een belangrijke pionier in de herstelbeweging binnen de psychiatrie. Ze heeft de term HEE! en bijhorend platform de wereld in geholpen. Dit staat voor Herstel, Empowerment en Ervaringsdeskundigheid. Weilanden, woonwijken, de Veluwe en stations trekken aan mij voorbij en het valt nauwelijks op. Gebiologeerd lees ik door zonder dat mijn aandacht op enig moment verslapt. Net zoals dat ruim een maand eerder het geval was. Ik ben op het juiste spoor.

Afstand door nabijheid

Het idee om ervaringsdeskundige te willen worden is ontstaan in het voorjaar van 2017. Tijdens het begin van de rapid cycling periode waar ik vorige week over schreef krijgt het vorm. Op 15 mei schrijf ik het op. Ik wil werken aan mijzelf en daar werk in vinden. Om van betekenis te kunnen zijn voor anderen. Ervaringsdeskundigheid is al langer op mijn radar. Tijdens mijn vrijwilligerswerk voor een vrijwilligersorganisatie die bemiddelt voor vrijwilligers heb ik in 2016 twee medewerkers van Ixta Noa geïnterviewd. Het heeft al een zekere aantrekkingskracht op mij. Ik was nog in de onderzoekende fase zonder daar heel erg bewust van te zijn. 

In juni sluit ik mij aan bij plusminus, destijds nog bekend als de VMDB. Ik wil mij inzetten als vrijwilliger voor anderen. Ook doe ik het voor mijzelf natuurlijk. Om bezig te zijn. Erachter komen of ik het aankan om constant geconfronteerd te worden met de gevolgen van een psychische aandoening om mij heen. Het is een belangrijk onderdeel van mijn leven. Het is van grote invloed geweest op mijn puberteit en mijn verdere leven. Het voelt niet verkeerd om het dichtbij te houden. Die bipolariteit. Ook als het goed gaat. Juist als het goed gaat. Door er dichtbij te blijven wordt het normaler. Krijgt het minder betekenis. 

Herstelverhaal

Als ik in september 2017 aan de slag ga met mijn herstelverhaal, die ik als digitale cursus volg bij GGZ-instelling Mediant, weet ik zeker dat op het juiste pad ben. Met genoegen duik ik in mijn verleden om ruimte te scheppen voor de toekomst. De rode draad in het verhaal is herkenning, erkenning en verkenning. Tijdens het schrijven van dit verhaal ben ik nog maar kort daarvoor in aanraking gekomen met het Stoïcisme. Ik durf het aan om alvast de bekende quote van Seneca erin te gooien: ‘We’re often more frightened than thurt. We suffer more in imagination than in reality.’ Het idee van sterker worden door tegenslag krijgt ook al een plek. 

Onlangs zag ik een grote sticker op de achteruit van een auto met een slogan van de Zwarte Cross. Deze had veel minder woorden nodig om ongeveer hetzelfde uit te drukken: ‘Vaak bu’j te bange.’

Een route

In het najaar maak ik een plan om mijn weg naar ervaringsdeskundigheid uit te stippelen. Ik kom uit op de website van de LEON. Een opleiding voor ervaringsdeskundigheid. Hier staat duidelijk vermeld welke stappen er gezet moeten worden om deel te kunnen nemen aan de leergang van een jaar. Ik kan gelukkig vrij snel instromen bij de cursus ‘Herstellen Doe Jezelf’ die ik tevens volg bij Mediant. Het digitale herstelverhaal fungeert als een goede basis bij de bijeenkomsten die ik in het voorjaar van 2018 bijwoon. Ik ervaar het als prettig om onder begeleiding van twee ervaringsdeskundigen te praten over herstel vanuit verschillende invalshoeken. Met een medecursist heb ik er nog tijdje over doorgepraat in een podcast.

Het einde van deze cursus staat in het teken van de presentatie van een collage die iedereen voor zichzelf heeft gemaakt.  Het is een soort blauwdruk geworden voor de komende jaren. Dat is het nog steeds. Het laat zien wat mijn grote passies zijn in mijn leven. Muziek en sport. Hoe ik ups & downs een plek kan geven. Hoe ze mij sterker maken als ik dynamiek kan kanaliseren in hardlopen, gitaar spelen en zingen. Het benadrukt wat ik zelf kan doen (en moet blijven doen) om gebalanceerd te kunnen leven. Met een beetje goede wil kun je er ook een life chart in zien die overgaat in een berglandschap. Het is een visualisatie van de route die ik voor mij zie. Mijn weg naar ervaringsdeskundigheid. Het is geen bestemming. Het is een weg die constant verandert en zwaar kan zijn. Die uitdaagt om te leren en te groeien. Een weg die uitnodigt om samen op te trekken.

‘Wat overblijft is de landweg’

Een docent aan wie ik veel heb gehad zei tijdens mijn opleiding: ‘Het is niet de weg naar herstel. Herstel is de weg.’ De reis is de bestemming. Hierbij moet ik ook denken aan het nummer ‘Drie Wegen’ van de De Kift. In de openingstrack van het album Brik uit 2011 wordt een keuze gemaakt uit drie opties: de asfaltweg, de klinkerweg of de landweg. Het wordt de laatste. ‘Al is deze sprookjesweg een gedrocht, voor ons is er geen andere.’ 

Het pad van de meeste weerstand levert veel op. ‘It never gets easier, you only get faster’ is een bekende gevleugelde uitspraak van de wielrenner Greg Lemond die als eerste Amerikaan in 1986 de tour de France won. Zo ervaar ik het ook tijdens mijn route als ervaringsdeskundige. Ik kom verder, makkelijker wordt het niet. Dat wil niet zeggen dat het niet leuk hoeft te zijn. Doorgaans heb ik plezier in mijn werk. Dankbaar ben ik in ieder geval.

Tijdens mijn opleiding moet ik obstakels overwinnen. Op mijn stageplek in 2019 is het zoeken naar de invulling van mijn rol in een FACT-team. Op mijn huidige werkplek is dat ook het geval. Je wordt sterker door te herstellen. Daar hoort stress bij. Uiteraard gedoseerd en in verhouding naar draagkracht. Dat laatste kan met kleine stappen op onverharde grond worden uitgebouwd. Alleen als er voldoende rust tegenover staat. 

Een citaat van Marcus Aurelius komt geregeld naar voren in werkstukken, presentaties en sollicitatiebrieven die ik in de afgelopen twee jaren heb geschreven. Ik heb er veel aan gehad en denk dat meer mensen er baat bij kunnen hebben. In meer of mindere mate. Bipolair of niet.

The Daily Stoic

De route van ervaringsdeskundigheid is er één met prachtige ontmoetingen, klimmetjes, afdalingen, uitdagende slingerpaadjes, ontgonnen terrein en obstakels. Voor mij is er geen andere. Wat is jouw route?

Ruben Eijsink

3 gedachten over “Een route naar ervaringsdeskundigheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: