Amor Fati

Een flinke dosis zonneschijn, A Wilhelm Scream en een geprikkeld ego is een ideale cocktail voor de verslapping van mijn aandacht. Terwijl ik met één hand aan het stuur iemand probeer te groeten kom ik met mijn voorwiel in een kuil. Mijn linkerhand rust op het ijzer en rubber. Het bull horn stuur klapt naar rechts. Het is alweer even geleden dat ik te maken had met deze valkuil.

Opeens lig ik op de grond met een bloedende pijnlijke elleboog. De fiets is redelijk bespaard gebleven. Alleen een slag in het voorwiel en wat lakschade. M’n fles is uit de houder geslingerd en ligt in de goot tussen de ruwe klinkers en de stoeprand. Ik lig met mijn neus op de feiten.

Het is eind maart. Een warme vrijdag namiddag. Fietskoerierdag. Die avond bezorg ik nog wel pakketjes. De pijn kan ik redelijk negeren. Een maand eerder moest ik tijdens de Dodemanstrail in Zuid-Limburg uitstappen vanwege een achillespees blessure. Na de nodige rust kon de training hervat worden. Een redelijke halve marathon van Enschede was nog een reëel scenario. Niet voor lang. Eén voor één worden evenementen geannuleerd vanwege het Coronavirus. 

Lachend de overgave tegemoet tijdens de Dodemanstrail 2020

Alles is training

De wond op mijn rechter elleboog heelt voorspoedig. Het is niet meer opgezwollen. Het loopschema kan ik voorzichtig uitbouwen naar 80k per week. Intervaltrainingen gaan geleidelijk de goede kant op. Vorm terugkrijgen is het doel. Zodat ik weer kan aansluiten bij de loopgroep. Met een groter doel ver in mijn achterhoofd waar ik elke dag minuscule stapjes voor aan het zetten ben. Ook als dingen tegenzitten. Een belangrijk onderdeel van de training.

Halverwege april word ik op een donderdag wakker met een pijnlijke elleboog. Op mijn werkplek realiseer plotseling hoe dik mijn rechterarm is geworden. Na een bezoekje aan de huisarts wordt er geconstateerd dat ik een slijmbeurs ontsteking heb opgelopen. Rust houden is het advies. Hardlopen en core-oefeningen waar ik zoveel baat bij heb kunnen niet meer zoals ik gewend ben. Ik heb geen andere keuze om mijn lot te accepteren. Dat is de enige zinnige optie. Amor Fati.

A lot to love

Acceptatie is geen berusting. Het creëert een lichter uitgangspunt. Als je wordt gebeten door een hond is het beter om mee te geven dan terug te trekken. De blik van de Stoïcijnen op omgaan met tegenslag is van grote meerwaarde gebleken voor mij. Vooral wat Epictetus hierover heeft gezegd is blijven hangen:

‘Don’t seek for everything to happens as you wish it should, but rather wish that everything happens as it actually will – then your life will flow well.’

Epictetus, Enchirdion, 8

‘Remember that you’re an actor in a play, playing a character according to the will of the playwright – if it’s a short play, then it’s short. If it’s long. Then it’s long. If he wishes you to play the beggar, play even that role well. Justy as you would if it were a cripple, a honcho, or an everyday person. For this is your duty, to perform well the character assigned to you. That selection belongs to another.’

Epictetus, Enchirdion, 17
Viktor Frankl (bron)

Voor mij helpt het idee achter Amor Fati om de angel uit een vervelende situatie te halen. Negeren van tegenslag heeft geen zin. Het is er nou eenmaal. Het klinkt paradoxaal om iets lief te hebben dat je tegenwerkt. Toch werkt het. Onlangs las ik ‘Man’s Search for Meaning’ van Viktor Frankl. Een dun, maar daardoor zeker niet minder indrukwekkend boekje over een Oostenrijkse neuroloog en psychiater die aan de wieg stond van de logotherapie. Oftewel therapie dat in het teken staan van zingeving. Vanuit de logos.

Op beklemmende doch relativerende wijze beschrijft Frankl hoe hij met een combinatie van geluk en mindset de gruwelijkheden in concentratiekampen heeft overleeft. Eén van de methodes die bijdroeg aan die manier van denken is paradoxical intention. Door het tegenoverstelde te willen, tegen je intuïtie in, doorbreek je de zware lading van een gebeurtenis. Hierbij moest ik ook denken aan Amor Fati. Als het niet gaat zoals je wil kun je willen dat het gaat zoals het gaat. Niet om je te verzoenen met dat lot. Om je negatieve gedachten te misleiden en om ruimte te kunnen scheppen voor positiviteit. Voor goede keuzes en acties. Meegeven met de bijtende hond, die langzaam zijn kaken ontspant.

Hardlopen en toewerken naar wedstrijden, ook al zijn ze momenteel ver voorbij de horizon, is onderdeel van mijn identiteit. Een manier om voldoening en geluk te ervaren. Nu dit weg is gevallen moet ik op zoek naar een andere invulling. Zoals een cover opnemen bijvoorbeeld. Moe worden en creëren zijn bronnen van steun.

Ik kijk ernaar uit om straks weer een kilometer te kunnen hobbelen. Om vijf push-ups te kunnen doen. Met kleine stappen herstellen is net zo waardevol als de laatste stap naar de finish. In de tussentijd is er de ruimte om andere dingen meer aandacht te geven. Ik probeer zoveel mogelijk te genieten van wat wel kan. Bewonderen en waarderen wat anderen in staat zijn om te doen.

Om mijn rechterarm rust te geven doe ik nu zoveel mogelijk met links. Dat is goed voor m’n hersenen. Nieuwe verbindingen worden aangemaakt. Mijn achillespezen hebben een lange zomervakantie. Misschien krijgen ze eindelijk de rust waar ze zolang naar hebben verlangd. Kan ik straks met punkrock in mijn oren gaan rennen in de zon. Net iets veiliger. Ik heb weer een lesje geleerd over ego en aandacht. De situatie zoals die nu is heb ik liever niet. Toch heb ik het lief.  

Ruben Eijsink


bronnen:
Filosofie scheurkalender 2020
Epictetus, Discourses

verdere info:

https://denieuwestoa.nl/amor-fati/
https://dailystoic.com/amor-fati/


One thought on “Amor Fati

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: