Houtskool

Mede door de hitte kan ik de slaap niet vatten. Ik besluit om naar beneden te gaan om wat te gaan kijken en onnodig te eten. Dit is een gewoonte die ik liever kwijt ben dan rijk. Het is echter ook iets wat ik mijzelf wil kunnen gunnen zo nu en dan. Met een late-night snack aan mijn zijde neem ik plaats in de met kattenhaar bedekte stoel. Mijn iPhone ligt in mijn rechterhand terwijl ik een bordje voorzien van een pitabroodje tosti op de leuning laat balanceren.

Gotta stay in the moment!

Eind maart was ik min of meer verslaafd aan de documentaire serie over Michael Jordan en de Chicago Bulls. The Last Dance op Netflix. Alsof ik mid-twintig was keek ik meerdere episodes achter elkaar tot wel 01:00 uur. De laatste jaren lig ik er doorgaans niet later dan 22:00 uur in. De afgelopen weken liep ik rond met het idee om een artikel te wijden aan de lessen die we kunnen leren van ‘His Royal Airness’. Hoe hij ogenschijnlijk eigenhandig (en vliegend) een onmogelijke klus heeft geklaard. Een ‘bierteam’ in de middenmoot zes keer kampioen maken. Uiteraard ging het niet alleen om de 1.96 meter lange atleet uit Carolina, USA. 

Hij had het team nodig. Met zijn maatjes Scotty Pippin en Dennis Rodman als belangrijkste sidekicks. Zonder coach Phil Jackson had het hij het ook niet gered waarschijnlijk. Wat een intrigerend mens. De manager van de Bulls voegde er in de 10-delige documentaire aan toe dat hij de mannen in het rood nergens waren zonder de organisatie als geheel. Ik zag veel interessante parallellen met een herstelproces. Een invalshoek die ik de afgelopen weken maar niet in woorden kon gieten. Alsof ik driepunters probeer te scoren terwijl ik nauwelijks raak kon schieten vanaf de strafworp lijn. Tijd vinden viel ik ook niet mee. Waarom zou ik het mijzelf niet makkelijker maken? Van rood verschuif ik naar grijs. Houtskool grijs.

Ik neem een hap van de tosti die eigenlijk nog steeds iets te heet is en blader door de iPhone. Om wat actualiteiten mee te krijgen besluit ik om een aflevering van ‘Op1’ terug te gaan kijken. Sander Schimmelpenninck en Welmoed Sijtsma zijn het presentatieduo. Liever had ik levende legende Pieter van der Wielen eens in actie willen zien. Zijn laatste optreden blijkt een week terug te zijn. Zoals ik omhoog swipend en naar beneden scrollend constateer. Dan maar de aflevering van gisteren. Voor nu actueel genoeg. 

Als mijn aandacht verslapt en m’n dopamine level stijgt (of is het andersom?) besluit ik dat het belangrijk is dat ik iets ga bestellen wat ik al enige tijd in mijn achterhoofd geparkeerd heb. Het is geen impuls aankoop. Weet ik mijzelf duidelijk te maken. Ik maak een bewuste keuze waarbij ik investeer in mijn identiteit. Een weloverwogen keuze. Mijn gedachten gaan terug naar een aantal zomers geleden.

My friend Goo

In juni van 2016 heb ik moeite met keuzes maken. Op alle fronten. Het heet ook wel depressief zijn. Nadat ik mijzelf heb weten te overtuigen dat uit bed stappen de minst slechte optie is weet ik niet wat ik aan moet trekken. Wankelend probeer ik mij staande te houden voor de kledingkast.

In de ochtend, als de hersenen aan het bijkomen zijn van een bizarre virtuele reis langs dronken decors, onmogelijke ontmoetingen en niet bestaande landschappen, wil je zo min mogelijk keuzes maken. Wenselijke acties voorgeprogrammeerd hebben. Daarom werken ochtendroutines ook zo goed. Minder keuzes betekent meer ruimte voor actie. Als er tijdens een depressie weinig ruimte is voor actie, dan is elke gesneuvelde keuze in ruil voor een bijdrage aan een wenselijke identiteit winst. Gebaseerd op laagdrempelige actie.



Voor mij ligt een stapel T-shirts met allerlei prints van bands die mijn hoofd doen duizelen. Ik herken mij niet in de persoon die ze heeft gekocht. Iemand die zonder aarzeling een black metal print op zijn borst droeg. Of voor de dag kwam met het iconische ‘Goo’ shirt van Sonic Youth. Het katoen van het Fruit of the Looms medium model gaat inmiddels meer richting grijs dan dat het zwart is. De persoon die het kocht in The Independent outlet store Amsterdam ergens in de jaren nul staat hier niet. Die had zonder twijfel de Sonic Youth merch met de provocerende tekst uit de kast getrokken.

Nu kan ik geen keuze maken terwijl mijn ogen glijden langs herinneringen met inkt weggezakt in stof. Ik wil het blanco grijze shirt aantrekken die ik vaak droeg tijdens optredens met The Daydream Fit. Had het stuk gedragen en een kort tweede leven gegeven als bestemming voor kettingsmeer.

The Daydream Fit

Opeens strijkt het idee neer in mijn vastgelopen hoofd dat piept en kraakt. ..Meer grijze T-shirts… Waarom koop ik niet een stapel grijze T-shirts? Een uitspraak die ik heb gehoord in een podcast kwam omhoog. Het ging over productieve en succesvolle mensen die altijd hetzelfde dragen. Van Tibetaanse monniken, kunstenaars en muzikanten die altijd in het zwart zijn gehuld tot Steve Jobs. Productief en succesvol kan dan van alles betekenen.

Op 8 juni 2017 bestelde ik een viertal T-shirts in houtskool grijs. Later vulde ik het aan tot tien stuks. Een kleine stap heb ik gezet. Eén met grote impact om mijn leven iets overzichtelijker en makkelijker te maken. Minder aandacht ging uit naar de persoon die ik dacht te zijn. Meer ruimte om mij te richten op de persoon die ik kon worden. Vanuit de kleinst mogelijke stappen.

Therapie

Er verschijnt een e-mail van een Amerikaans webstore op mijn iPhone. De bestelling is in goede orde ontvangen. Ik wil nog een tosti maken. Kan het negeren. Het wordt tijd om voor de tweede keer de tanden te poetsen en het bed weer op te zoeken. Ik kijk ernaar uit om mijn nieuwe Sonic Youth shirt te dragen. De stapel met grijze shirts blijft in de kast liggen. Als ik niet kan of wil kiezen ga ik voor grijs.

In het kader van omgaan met bipolariteit zei iemand nog recentelijk nog tegen mij: ‘Blijf op zoek naar het grijze.’ Dat kreeg hij te horen van zijn therapeut. Grijs is niet saai. Het werkt therapeutisch.

Ruben Eijsink

Dit album blijft heerlijk hangen in het grijze. Ook heel therapeutisch.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: