Slag in de geest (deel 1)

Op de derde dag van mijn fietsvakantie bevind ik mij slechts acht kilometer van huis. Het is maandag  24 augustus. Het had ook makkelijk een andere dag kunnen zijn. De dagen hebben in mijn vakantie weinig betekenis. In deze Corona periode helemaal. Mijn Ortlieb messenger bag draag ik op mijn rug zoals ik gewend ben. Lijkt mij beter voor de verdeling van het gewicht op mijn fiets. Een single speed. Hoeveel gewicht die aankan heb ik niet opgezocht.

Ik stap af om te kijken of ik het gewicht kan verplaatsen naar de bagagedrager. Daar hangen al twee fietstassen aan. Terwijl ik goed en wel ben afgestapt in de berm van een bosweg in het buitengebied van Enschede-Zuid komt er een man met een hond voorbij wandelen. Hij vraagt mij enthousiast of ik op fietsvakantie ben.

Ik antwoord bevestigend. Hij heeft een tattoo van een zwarte hagedis op zijn onderarm staan. Waar de reis naartoe gaat? Vandaag heb ik Well in Noord-Limburg als bestemming. Vlakbij het prachtige natuurgebied Maasduinen. Ik volg de Twente route door de achterhoek en een stuk door Duitsland. Ben er niet helemaal van overtuigd dat ik het ga halen als ik deze woorden uitspreek. De meneer met de hond en hagedis tattoo vergroot vervolgens niet mijn zelfvertrouwen. Hij kijkt naar mijn banden: ‘Zijn wel wat dunne bandjes hè. Je zou weleens een slag in je wiel kunnen krijgen.’ 

Luisteren en negeren

Voor een moment voel ik de mogelijkheid dat ik een slag in mijn geest zou kunnen krijgen. Hier had ik nog niet over nagedacht. Moest al aan zoveel dingen denken in de aanloop naar mijn vakantie. Had er wel bredere banden onder willen zetten. Kwam er niet aan toe en had er geen geld voor. Een slag in het wiel vanwege overbelasting had de revue nog niet gepasseerd in mijn voorbereiding. Dat mijn bagagedrager het zou begeven leek mij waarschijnlijker.

De man met hond en hagedis tattoo vertelt vervolgens enthousiast over zijn avonturen in Turkije en het Oostblok. Op zijn fiets. Ongetwijfeld met banden die aan breedte niet te wensen overlieten. Met een mix van verbazing, medelijden en ontzag in zijn ogen wenst hij mij een goede reis. Ik wens de sympathieke man een fijne dag verder. Krab even achter mijn oren, strek mijn rug en sla mijn muilezel singlespeed fiets gade.

Na ons korte gesprek schiet de gedachte ...ik kan nog terug… door mijn hoofd. Natuurlijk is dat geen optie. Zolang ‘de brik het houdt’ wil ik onderweg blijven. Met een extra tas achterop. Dit keer wel over de asfaltweg als het even kan. Het voelt goed om geen gewicht op mijn rug te hoeven dragen. Berustend in onzekerheid vervolg ik mijn weg. Geen onbekend terrein.

Vol tegen de wind in ga ik van dorp tot dorp. Het eerste ijkpunt is Haaksbergen. Daar sla ik twee pakken roosvicee mix, cashew noten en een kruidkoek ter grootte van mijn onderarm in. Genoeg om de Duitse grens bij Dinxperloo mee te bereiken. Mijn blik glijdt langs het prachtig glooiende landschap van de Twente en Achterhoek. Zo nu en dan kijk ik naar beneden. De bagagedrager die ik ietwat provisorisch erop heb gemonteerd ziet er nog stabiel uit. De dunne bandjes houden het nog. Ik koester de kilometers die ik aan het maken ben. Bewust van een mogelijk onheilspellend lot geniet ik van elke meter die nagenoeg geruisloos voorbij rolt. Ik luister naar de wind. Ik luister naar de wolken.

Oh well..

Onderweg naar Well op de Bundestrasse 67 ben ik in joviale stemming. Ga naamloos alleen. Moet veel denken aan een boek dat ik onlangs heb verslonden: ‘Handboek voor de vagebond’.

Het mag dan al meer dan 100 km goed gaan. Dat betekent niet dat het niet elk moment over kan zijn met de pret. Voorzichtig fantaseer ik over de woordspelingen die ik kan maken in de familie Signal groep als ik ben aangekomen in Well. Streng voor mijzelf voed ik dergelijke hersenspinsels niet. Eerst maar eens daar aankomen. Dan zie ik Well.

Het is nieuw voor mij om alleen op fietsvakantie te gaan. Het voelt wel vertrouwd om lange stukken alleen te fietsen. Jarenlang heb ik door weer, wind en stemmingen post bezorgd in het buitengebied van Enschede. Alleen zijn op een camping is wat onwennig. Tijdens deze vakantie kom ik versies van mijzelf tegen die ik al even niet meer heb gezien. Een opdringerig en verlammend gevoel van angst en onzekerheid probeert terrein te winnen. Af en toe schiet de gedachte en je bent ook nog aan het afbouwen met de medicatie.. door mijn hoofd. 


Opdringerige verhaallijn

Zaterdag 22 augustus. Eind van de middag. Eerste dag van de vakantie. Ik ben aangekomen op Landgoed camping het Meuleman. Een prima plek om te kamperen vlakbij het prachtige Lutterzand. Terwijl ik mijn tentje aan het opzetten ben moet ik bijkomen van de afgelopen 24 uur.

De vorige avond ben ik mijn Segrid met alle pasjes erin verloren tijdens het fietskoerieren. Toen ik dit realiseerde probeerde ik niet in paniek te raken en de aandacht te richten op de taak die voor handen was. Pakketjes bezorgen. Wat kon ik doen op dat moment? Pasjes blokkeren in mijn telefoon en mij niet laten meevoeren door angstige gedachten.

Negatief narrativiseren ligt op de loer. De niet helpende opdringerige verhaallijn die mij omlaag probeert te trekken probeer ik weg te lachen. Ik moet denken aan de vier stappen om te dealen met stress van Scott Jurek zoals hij ze beschrijft is z’n geweldige boek ‘Eat and Run’. Het hielp mij ook een week eerder toen ik mijn sleutels op de bodem van het Rutbeek, een reacreatieplas aan de rand van Enschede, heb achtergelaten tijdens een zwemtraining.

Jurek describes a mental exercise he does when in tough situations, and I’ve found that it applies just as well in the difficulties in my own life. It’s a four-step checklist that I try use when I start to feel upset, to head off a snowballing episode of depression. Paraphrased, here are his steps:

     1) Allow yourself to feel the emotion(s) that the situation is calling up.
     2) Take stock of the situation and assess it honestly.
     3) Brainstorm ways you can improve the situation.
     4) Separate your negative emotions from the reality of the situation so that you can go ahead with your plan.


It’s helpful to have pre-fabricated thought strategies when you can feel yourself starting to veer from rationality toward depression, and Jurek’s checklist does the trick for me.

(bron: https://stepsineverystate.wordpress.com/2014/12/09/eat-and-run/)

Eerder die zaterdag ben ik al om 03:00 uur wakker. Alles wat ik mee wil nemen ligt klaar op de eettafel. Het is te veel, dat weet ik ook wel. Gezien de huidige omstandigheden en mijn budget moet ik het hiermee doen. De hele ochtend ben ik bezig met voorbereidingen. Een wasje doen. Onderdelen van een racefiets halen als reserve. Nog wat dingen kopen.

Met een vriend van mij drink ik koffie en ontbijten we in de tuin. Ik waardeer zijn hulp. Als hij weg is kom ik even in een rare realiteit terecht zoals ik die ken uit diepe depressies. Als de werkelijkheid ongefilterd hard binnenkomt en er over allerlei zaken kan worden getwijfeld. De werkelijkheid zien als een Röntgenfoto. Zoals Femke Schavemaker zo mooi omschrijft in haar boek ‘Karkas’.

Pas op de plaats

Is op fietsvakantie gaan nu wel verstandig met weinig slaap achter de ogen? Wat als ik de komende dagen ook slecht slaap? Had ik gisteren wel tegen al mijn Whatsapp contacten moeten zeggen dat ik begin september overstap op Signal? Ben ik niet te rigide bezig? Zijn dit tekenen van hypomanie? Ben ik wel goed voorbereid? Kan mijn fiets het gewicht wel aan? Vragen die slingerend door mijn hoofd fietsen.

Het onbestemde gevoel wat ik heb doet mij sterk denken aan een paniekaanval van vier jaar geleden. Dit wil ik voor zijn. Wat heb ik nou geleerd van bijna drie jaar Stoïcijnse levenslessen? Richt je op de taak voor handen. FATTAH, zoals ik het voor het gemak heb afgekort. Klinkt helder in mijn hoofd. Focus at the task at hand. 

“At every moment keep a sturdy mind on the task at hand, as a Roman and human being, doing it with strict and simple dignity, affection, freedom, and justice—giving yourself a break from all other considerations. You can do this if you approach each task as if it is your last, giving up every distraction, emotional subversion of reason, and all drama, vanity, and complaint over your fair share. You can see how mastery over a few things makes it possible to live an abundant and devout life—for, if you keep watch over these things, the gods won’t ask for more.”

Marcus Aurelius, Meditations, 2.5

Het verliezen van mijn Segrid heb ik misschien net iets teveel beantwoord met onverschilligheid. Te stoïcijns (dit keer zonder hoofdletter) handelen is ook prima mogelijk. Ik maak geen haast met het aanvragen van nieuwe pasjes. Er is nog veel te doen vandaag. Een nieuwe omstandigheid met impact verwerken vanuit vermoeidheid terwijl ik mijn plastic toegang ergens ben verloren is geen prettig uitgangspunt.

Het vacuüm van een existentiële leegte begint aan mij trekken. Ik voel een ijzige wind in mijn hoofd voorbij trekken zoals ik die eerder heb ervaren in situaties die ik niet per se nog een keer hoef te beleven. Wat moet ik doen? Juist. Richten op de taak voor handen. Een overzichtje maken helpt. Daarnaast leun ik op het besef dat ik de afgelopen maanden cash heb verdeeld in mijn tassen zodat ik in ieder geval genoeg geld heb voor deze vakantie. 

Met een draagbare hoeveelheid angst in mijn lijf ga ik op pad. Amper ben ik de hoek om aan het eind van mijn straat en een fietstas hangt met één clip los aan de bagagedrager. Als een bergbeklimmer die free solo aan een cliff hangt. Hoe ga ik mijn interview in Eindhoven later deze week voor MIND in godsnaam halen?

Wordt vervolgd.

Ruben Eijsink

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: